EWANGELIA Z IV NIEDZIELI ZWYKŁEJ, ROK A

Błogosławieni ubodzy w duchu

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza.

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Oto słowo Pańskie.

Mt 5, 1-12a

KOMENTARZ

Łagodność to wielka siła

Jezus wszedł na górę i zaczął nauczać. Wokół Niego było mnóstwo ludzi. I choć widzieli się nawzajem, to każdy z nich miał inny obraz. Z dołu było widać mało – tych, którzy znajdowali się najbliżej, i Jezusa na szczycie. Z góry było widać więcej, bo wszystkich można było ogarnąć spojrzeniem. Właśnie z takiej szerokiej perspektywy warto spojrzeć na słowa Chrystusa: „Szczęśliwi łagodni, ponieważ oni posiądą ziemię”. Kto jest łagodny, ten został wypełniony Duchem Świętym. To On przynosi dar panowania nie tylko na skrawku ziemi, na której żyjemy, ale przede wszystkim dar panowania nad sobą. Człowiek owładnięty Bożym Duchem potrafi z łagodnością mierzyć się z codziennymi wyzwaniami.

Jezu! Podziwiam siłę Twojej łagodności. W moim sercu rodzi się ogromne pragnienie bycia bliżej Ciebie. Niech Twój Duch owładnie mną, abym był szczęśliwy, idąc ścieżką łagodności.

Rozważanie zaczerpnięte z Ewangelia 2026, ks. Jerzy Jastrzębski, Edycja Świętego Pawła

Z nauczania pasterzy diecezji opolskiej

Ku Kościołowi synodalnemu – Sześć kroków ku odnowie rodziny i parafii cz. 21.

6. Przebaczenie i pojednanie

Drodzy Diecezjanie, dziś chcę omówić szósty krok ku odnowie Kościoła, naszego życia rodzinnego i społecznego: Przebaczenie i pojednanie. Nieprzypadkowo stoję przy wizerunku świętego Jana Pawła II. Chcę bowiem najpierw nawiązać do jego słów, które usłyszeliśmy na Górze Świętej Anny w czasie jego pielgrzymki 21 czerwca 1983 roku. Wołał wtedy do nas: „Starajcie się o pojednanie z Bogiem samym [i starajcie się o] pojednanie [między sobą], z ludźmi, bliskimi i dalekimi – obecnymi na tej ziemi i nieobecnymi. Ziemia ta bowiem wciąż potrzebuje wielorakiego pojednania”. Dzisiaj te jego słowa są jeszcze bardziej aktualne.

Bardzo, ale to bardzo potrzebujemy dzisiaj pojednania z Bogiem. Owszem, najpierw z Bogiem, ponieważ nie w każdym sercu chrześcijanina jest dziś zatroskanie o łaskę uświęcającą i o to, by żyć w pokoju z Bogiem. Jakoś nie zawsze boli nas to, że żyjemy w grzechu ciężkim. W dużej mierze zatraciliśmy poczucie grzechu. Nieraz mówimy tylko o słabościach – wyjałowiało nasze chrześcijańskie sumienie. Jednocześnie brakuje pojednania między nami: między najbliższymi, małżonkami, w rodzinach, w parafiach, na plebanii, w klasztorze. No i jakże bardzo brakuje pojednania w naszym narodzie, społeczeństwie. Każde zaś pojednanie, tak z Bogiem, jak i między nami, domaga się przebaczenia. Pojednanie z Bogiem domaga się Bożego przebaczenia, a pojednanie między nami zakłada przebaczenie najlepiej sobie nawzajem. Ktoś jednak musi wystąpić pierwszy. Przypominają mi się słowa naszego drogiego arcybiskupa Alfonsa Nosola, które wielokroć słyszałem: „Porozumienie możemy wypracować w dialogu, wyrazić w dekretach, ale pojednanie zakłada przebaczenie, domaga się przebaczenia – i to autentycznego – bo inaczej to nasze pojednanie może mieć wtedy tak jakościowo słaby charakter, jak między Pawlakiem i Kargulem”.

bp Andrzej Czaja

Tu możesz posłuchać piosenki religijne: