EWANGELIA Z X NIEDZIELI ZWYKŁEJ, ROK A

Powołanie Mateusza

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim.
Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiadło wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: «Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?»
On, usłyszawszy to, rzekł: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».

Oto słowo Pańskie.

Mt 9, 9-13

KOMENTARZ

Miłość to obecność

„Człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania innych” – te słowa bł. kard. Stefana Wyszyńskiego mimo upływu czasu nie tracą na aktualności. Mogą być one również pięknym komentarzem do rozważanego dziś fragmentu Ewangelii. Jezus w Mateuszu widział nie kolaboranta, celnika i grzesznika, lecz przede wszystkim człowieka spragnionego miłości. Dostrzegł w nim obraz i podobieństwo do Boga, które zagubił albo o nim zapomniał. Spojrzenie i głos Jezusa zmieniły wszystko. Jego słowa: „Pójdź za Mną!” stały się impulsem do zmiany życia. Mateusz od tej chwili zrozumiał, że miłość to obecność. Odkrył, że liczy się przede wszystkim towarzyszenie Jezusowi zawsze i wszędzie.

Jezu! Nieustannie Ciebie szukam, choć nie zawsze we właściwy sposób. Bywa, że szukając Twej miłości, źle traktuję ludzi. Ty jednak pokazujesz mi, że można inaczej. Naucz mnie tego, Mistrzu.

Rozważanie zaczerpnięte z Ewangelia 2026, ks. Jerzy Jastrzębski, Edycja Świętego Pawła

Z nauczania pasterzy diecezji opolskiej

Elementarz chrześcijańskiej formacji. Uczniowie-misjonarze – cz. 6

Papież Franciszek mówi też o „drodze piękna”. W Evangelii gaudium (nr 167) stwierdza: „Głosić Chrystusa znaczy ukazać, że wierzyć w Niego i naśladować Go jest nie tylko rzeczą prawdziwą i sprawiedliwą, ale także piękną, zdolną napełnić życie nowym blaskiem i głęboką radością, nawet pośród trudnych doświadczeń. W tej perspektywie wszystkie formy autentycznego piękna mogą być uznane za drogę prowadzącą do spotkania z Panem Jezusem. [Warto zadbać] o przywrócenie szacunku dla piękna, by móc dotrzeć do ludzkiego serca i by w nim zajaśniała prawda oraz dobroć Zmartwychwstałego. (…) Należy sobie życzyć, aby każdy Kościół partykularny promował posługiwanie się sztuką w swoim dziele ewangelizacyjnym, nawiązując do bogactwa przeszłości, ale także do szerokiej gamy jej licznych aktualnych form w celu przekazywania wiary w nowym «języku przypowieści». Trzeba mieć odwagę do znajdowania nowych znaków, nowych symboli, nowych sposobów przekazywania Słowa, nowych form piękna pojawiających się w różnych kręgach kulturowych, łącznie z niekonwencjonalnymi formami piękna, które mogą być mało znaczące dla ewangelizatorów, ale stały się szczególnie atrakcyjne dla innych”.

W ostatnim czasie, w związku z Synodem o synodalności i w nawiązaniu do wskazanego kierunku odnowy Kościoła, szczególnie wiele mówi się o formacji do życia i zaangażowania we wspólnocie Kościoła. We wspomnianym Instrumentum laboris na październikową sesję Synodu w 2023 r. stwierdzono: „Instytucje i struktury nie wystarczą, aby uczynić Kościół synodalnym: konieczna jest kultura i duchowość synodalna, ożywiana pragnieniem nawrócenia i podtrzymywana przez odpowiednią formację. (…) Potrzeba formacji nie ogranicza się do aktualizacji treści, ale ma integralny zakres, wpływając na wszystkie zdolności i dyspozycje osoby: orientację misyjną, zdolność do nawiązywania relacji i budowania wspólnoty, gotowość do duchowego słuchania i znajomość rozeznawania osobistego i wspólnotowego, cierpliwość, wytrwałość i parezję”.

bp Andrzej Czaja

Tutaj możesz posłuchać piosenek religijnych: