EWANGELIA Z XI NIEDZIELI ZWYKŁEJ, ROK A

Rozesłanie Dwunastu

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».
Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.
A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.
Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Oto słowo Pańskie.

Mt 9, 36 – 10, 8

KOMENTARZ

Królestwo Boże rośnie w ciszy

Żyjemy w świecie, w którym coraz rzadziej ludzie przejmują się Bogiem. Odsetek osób uczęszczających na niedzielne Eucharystie nieustannie spada, rośnie też liczba oficjalnych odejść z Kościoła. Ale jednocześnie zwiększa się liczba osób dorosłych, które przyjmują sakrament chrztu świętego. Jest to zatem droga dwukierunkowa: jedni od Boga odchodzą, a inni do Niego zmierzają. Jezus miał tego świadomość i dlatego powiedział: „Nadchodzi już królestwo niebieskie”. Stąd ważne jest, aby obserwując rzeczywistość, mieć cały ogląd sytuacji, a nie tylko częściowy. Bez względu na zwodnicze krzyki hałaśliwych proroków nieszczęścia światło nadziei nie przestaje świecić w ciemnościach.

Jezu! Podziwiam Twoją ogromną cierpliwość i dalekowzroczność. Nie dozwól, abym uległ iluzji chwilowych klęsk, ale bym widział, że do Ciebie należy ostatnie słowo. Niech Twoje królestwo rośnie we mnie.

Rozważanie zaczerpnięte z Ewangelia 2026, ks. Jerzy Jastrzębski, Edycja Świętego Pawła

Z nauczania pasterzy diecezji opolskiej

Elementarz chrześcijańskiej formacji. Uczniowie-misjonarze – cz. 7

W Relatio finalis XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów „Ku Kościołowi synodalnemu – komunia, uczestnictwo, misja” mowa jest o formacji do synodalnego życia i funkcjonowania „Ludu uczniów misyjnych”. Zagadnieniu formacji poświęcono w nim całą część V, pt.: Tak i Ja was posyłam. Formacja ludu uczniów-misjonarzy. Za podstawowe w tym dziele uznaje się naśladowanie Chrystusa, kontemplowanie Go w modlitwie i dostrzeganie w ubogich. Podkreśla się, że choć formacja uczniów-misjonarzy rozpoczyna się od inicjacji chrześcijańskiej i w niej jest zakorzeniona, „bycie uczniami-misjonarzami Pana nie jest celem osiągniętym raz na zawsze. Oznacza ciągłe nawracanie się, wzrastanie w miłości do «miary wielkości według Pełni Chrystusa» (Ef 4,13) i otwartość na dary Ducha Świętego potrzebne do żywego i radosnego świadectwa wiary”. Dlatego potrzeba formacji integralnej, ciągłej, ale też wspólnotowej, ponieważ „jej celem nie jest jedynie przyswajanie wiedzy teoretycznej, lecz rozwijanie umiejętności otwartości i spotkania, dzielenia się i współpracy, wspólnej refleksji i rozeznawania oraz teologicznego odczytywania konkretnych doświadczeń” (Relatio finalis, nr 143). Potrzeba też odpowiednich i kompetentnych formatorów, którzy swoim życiem potwierdzają to, co przekazują słowami. Tylko wówczas formacja może być twórcza i przemieniająca. Może się dokonywać w różnych środowiskach, którymi dysponuje Kościół, w czym istotną rolę mogą pełnić katechiści.

Bardzo ważne słowa zapisano w 147. numerze Relatio finalis: „Wspólna formacja synodalna wszystkich ochrzczonych stanowi horyzont, w którym pojmuje się i praktykuje specyficzną formację konieczną dla poszczególnych posług i różnych form życia. Aby tak się stało, formacja ta musi być realizowana jako wymiana darów pomiędzy różnymi powołaniami (komunia), w perspektywie służby do wypełnienia (misja) oraz w stylu zaangażowania i wychowania do zróżnicowanej współodpowiedzialności (uczestnictwo). Ten postulat, który wyłonił się z mocą podczas procesu synodalnego, często wiąże się z koniecznością trudnej zmiany mentalności i z odnowionym podejściem do środowisk i procesów formacyjnych. Przede wszystkim jednak zakłada gotowość wewnętrzną do ubogacenia się przez spotkanie z braćmi i siostrami w wierze, co wymaga przezwyciężenia uprzedzeń i stronniczych poglądów”.

bp Andrzej Czaja

Tutaj możesz posłuchać piosenek religijnych: