EWANGELIA Z NIEDZIELI PALMOWEJ, ROK A

Wjazd Jezusa do Jerozolimy

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy się zbliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów, mówiąc im: «Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie uwiązaną oślicę i przy niej źrebię. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie. A gdyby wam ktoś coś mówił, powiecie: „Pan ich potrzebuje i zaraz je odeśle”».
A stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka: «Powiedzcie Córze Syjonu: Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy».
Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. Tłum zaś ogromny słał swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno:
«Hosanna Synowi Dawida!
Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie!
Hosanna na wysokościach!»
Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: «Kto to jest?» A tłumy odpowiadały: «To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei».

Oto słowo Pańskie.

Mt 21, 1-11

KOMENTARZ

Zwodnicza radość i zbawienny smutek

Liturgia Niedzieli Palmowej przynosi ze sobą zwodniczą radość i zbawienny smutek. Słyszymy wołanie: „Hosanna!” na cześć Jezusa i jednocześnie rozważamy Jego słowa: „Smutna jest moja dusza aż do śmierci”. Dlatego Jezus prosi nas o obecność przy Nim: „Zostańcie tutaj i czuwajcie ze Mną”. Jezus zachęca, abyśmy spędzili w bliskości z Nim Wielki Tydzień. Ci, którzy radośnie wołali na Jego cześć, szybko zniknęli. A kiedy opuścili Go także uczniowie, Jego dusza zatonęła w smutku, której wymownym przykładem jest modlitwa w Ogrodzie Oliwnym. Rozważając te słowa, możemy się przekonać, że Jezus potrzebuje nie tylko naszych słów, ale także czynów. Nie okrzyków pełnych euforii, ale obecności przy Nim, zwłaszcza kiedy ogarnia Go zbawienny smutek. Uczmy się od Jezusa, który nie cofa się przed udręką, ale wchodzi w nią, aby ukazać nam, jak bardzo nas umiłował.

Jezu! Często uciekam od zbawiennego smutku. Pomóż mi zapierać się siebie. Pomóż, gdy piętrzą się trudności. Pomóż zawsze i wszędzie trwać przy Tobie. Niech moja obecność będzie Ci pociechą.

nnie pragnę odkrywać Twoją obecność i słyszeć Twój głos. Jezu, daj mi pić!

Rozważanie zaczerpnięte z Ewangelia 2026, ks. Jerzy Jastrzębski, Edycja Świętego Pawła

Z nauczania pasterzy diecezji opolskiej

Jak być „uczniem-misjonarzem” we współczesnym świecie? –  cz. 3.

Tak więc, najpierw następuje czas, w którym jesteśmy do Boga prowadzeni jakby za rękę przez świadków wiary (rodziców, duszpasterzy, katechetów). Z chwilą przyjęcia bierzmowania, sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej, rozpoczyna się czas autoformacji i przejmujemy na siebie ciężar odpowiedzialności za rozwój i jakość życia wiary. Odtąd potrzeba naszej stałej troski o żywą więź z Bogiem i realizację naszego powołania do świętości.

To znaczy, że w życiu chrześcijańskim nie możemy troszczyć się jedynie o rzetelną znajomość prawd wiary, gorliwe wypełnianie praktyk religijnych i zewnętrzną poprawność naszego postępowania. Najważniejsze jest kształtowanie żywej więzi z Chrystusem. Szczególnie ważne jest to, aby moje poznanie Jezusa zaowocowało podjęciem decyzji, że chcę z Nim pójść przez życie. Konsekwencją powinno być budowanie więzi z Jezusem przez słuchanie Bożego słowa, trwanie na modlitwie, regularne korzystanie ze świętych sakramentów, zwłaszcza z Eucharystii, wdrażanie w życie moralności chrześcijańskiej, realizacja powołania, pełnienie obowiązków stanu. W dalszym rozwoju chodzi o upodabnianie się coraz bardziej do Jezusa, w Jego oddaniu i posłuszeństwie Ojcu, w ofiarnej miłości bliźniego, na drodze naśladowania Go w życiu i postępowaniu. Wszystko zaś powinno zmierzać do coraz większej jedności z Chrystusem, albowiem celem formacji chrześcijańskiej jest zjednoczenie z Bogiem. Stąd wołanie Apostoła Pawła: „Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” (Rz 13,14).

bp Andrzej Czaja

Tu możesz posłuchać piosenki religijne: