Złota myśl tygodnia
Błogosławiony człowiek, który znosi swego bliźniego z jego ułomnościami, tak jak chciałby, aby jego znoszono, gdyby był w podobnym położeniu.
św. Franciszek z Asyżu

ZAPROSZENIE DO MODLITWY
NOWENNOWEJ ZA WSTAWIENNICTWEM ŚW. ANDRZEJA BOBOLI
W trosce o dobro Ojczyzny i spokój społeczny zapraszam wiernych Kościoła Katolickiego w Polsce oraz ludzi dobrej woli do wspólnej modlitwy za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli, patrona Polski, tuż przed 435. rocznicą jego urodzin. Prośmy Boga o narodowe porozumienie i pojednanie, o to, byśmy umieli pokojowo rozwiązywać wszystkie trudności, kierując się roztropnością, odpowiedzialnością za wspólne dobro i wzajemnym szacunkiem.
Proszę, aby od 21 do 29 listopada 2026 roku, w łączności z Sanktuarium Matki Bożej na Jasnej Górze, odmówić Apel Jasnogórski i dziesiątkę różańca, a następnie, o godz. 21.20 nowennę za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli.
Modląc się nowenną, odczytajmy intencję na dany dzień i odmówmy „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo” oraz modlitwę w intencji Ojczyzny, na przykład autorstwa ks. Piotra Skargi SJ. Zachęcam, aby modlić się wspólnie w kościołach, kaplicach, parafiach oraz w rodzinach. Jeśli nie będzie to możliwe, nowennę można odmówić indywidualnie w dowolnym momencie dnia.
Niech św. Andrzej Bobola wyprasza u Boga potrzebne łaski nam i naszej Ojczyźnie.
✠ Tadeusz Wojda SAC
Arcybiskup Metropolita Gdański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Jasna Góra, 17 listopada 2026 roku
Szczegółowe informacje na stronie: www.nowenna2120.pl
Dla małych i dużych – coś dla całej rodziny!
…
Niedziela Chrystusa Króla – Rok A, 22 listopada 2026 r.
EWANGELIA Z NIEDZIELI CHRYSTUSA KRÓLA, ROK A
Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!
Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.
Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?”
A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.
Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!
Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.
Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”
Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.
I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».
Oto słowo Pańskie.
Mt 25, 31-46
KOMENTARZ
Aby Chrystus królował we wszystkim
Kiedy rozważamy przejmującą Ewangelię o sądzie ostatecznym, niejako automatycznie przypominają nam się słowa św. Jana od Krzyża: „pod wieczór naszego życia będziemy sądzeni z miłości”. Jezus przypomina nam, że On, stając się Człowiekiem, utożsamił się z każdym z nas. To bardzo ważne, aby często powracać do myśli, że Chrystus żyje w każdym człowieku. Nie chodzi jednak tylko o wzniosłe słowa, ale konkretne gesty. Miłość nie jest abstrakcyjna, lecz konkretna, i dlatego słynny mistrz duchowości – kard. Désiré-Joseph Mercier zachęcał, aby miłość okazywać, nie tylko karmiąc ubogich czy ubierając nagich, ale przyjmując – znosząc w duchu cierpliwej miłości innych ludzi. Jedna z jego zasad brzmi: „Miej upodobanie w chwaleniu braci, zwłaszcza tych, do których masz wrodzoną niechęć”. Jeśli uda nam się to osiągnąć, będzie to oznaczało, że Chrystusowa miłość króluje w naszym życiu.
Jezu! Ty pragniesz miłości konkretnej, a nie abstrakcyjnej. Naucz mnie cierpliwej miłości, która nie tylko daje bliźnim, ale i ich przyjmuje. Naucz mnie z dobrocią serca przyjmować każdego człowieka.
Rozważanie zaczerpnięte z Ewangelia 2026, ks. Jerzy Jastrzębski, Edycja Świętego Pawła
Rok św. Franciszka z Asyżu
Kazanie do ptaków i posłuszeństwo stworzeń cz. II
Albowiem pewnego dnia święty Franciszek przybył do grodu zwanego Alviano, aby głosić słowo Boże. Wstąpił na podwyższone miejsce, widoczny dla wszystkich, i poprosił o milczenie. Wszyscy uciszyli się i stali ze czcią, ale wiele jaskółek budowało w tym miejscu gniazda, świergotając i hałasując tak mocno, że ludzie nie mogli słuchać świętego Franciszka. Dlatego odezwał się do ptasząt, mówiąc: „Siostry moje, jaskółki, już czas, żebym i ja mówił, ponieważ wyście już dosyć mówiły. Słuchajcie słowa Bożego, i bądźcie cicho i spokojnie, aż skończę przepowiadanie”. A ptaszęta, ku zdumieniu i podziwowi wszystkich obecnych, natychmiast zamilkły, i nie ruszały się z tego miejsca, aż skończył kazanie.
Przeto mężowie owi, widząc ten znak, wpadli w wielki podziw, mówiąc: „Ten człowiek naprawdę jest świętym i przyjacielem Najwyższego” I z największą pobożnością usiłowali przynajmniej dotknąć jego szat, chwaląc i wysławiając Boga. Zapewne dziwne to, że nierozumne stworzenia poznawały jego serdeczność względem nich i odczuwały jego słodką miłość.
Kiedy pewnego razu przebywał obok zamku Greccio, pewien brat przyniósł mu żywego zajączka, złapanego w sidła. Święty mąż, ujrzawszy go, wzruszył się litością: „Bracie zajączku, chodź do mnie. Dlaczego dałeś się pochwycić?” Puszczony przez brata, który go trzymał, zaraz uciekł do Świętego i przez nikogo nie przymuszony umieścił się na jego kolanach, jak na najbardziej bezpiecznym miejscu. Kiedy tam nieco odpoczął, święty Ojciec, głaszcząc go z matczyną czułością, puścił go, żeby wolny wrócił do gaju. Ale on, wiele razy zestawiany na ziemię, z powrotem uciekał na kolana Świętego, który wobec tego kazał braciom odnieść go do pobliskiego lasu.
Coś podobnego zdarzyło się, kiedy był na wyspie na jeziorze koło Perugii, z pewnym królikiem, zwierzęciem bardzo płochliwym.
Tą samą serdecznością kierował się względem ryb. Kiedy miał ku temu sposobność, schwytane żywe ryby wrzucał z powrotem do wody, nakazując im strzec się, by ich znów nie złapano.
Pewnego razu na jeziorze Rieti, kiedy siedział w małej łodzi, blisko portu, pewien pobożny rybak, schwyciwszy wielką rybę, co pospolicie zwie się tinca, ofiarował mu ją. On przyjął ją radośnie i dobrotliwie, nazwał ją bratnim imieniem, wsadził do wody poza łodzią, i pobożnie sławił imię Pańskie. Podczas gdy się modlił, ryba igrała w wodzie koło łódki i nie odpływała z tego miejsca, w którym ją umieścił, aż święty Boży po skończeniu modlitwy udzielił jej pozwolenia na odejście.
Tak to chwalebny ojciec Franciszek, krocząc drogą posłuszeństwa i doskonale przyjmując jarzmo uległości Bogu, stał się wobec Boga wielce godny posłuszeństwa ze strony stworzeń. Bo również i woda zmieniła mu się w wino, kiedy swego czasu ciężko chorował w pustelni świętego Urbana. Skosztowawszy go, bardzo łatwo wyzdrowiał, a wszyscy uwierzyli, że zaszedł tu cud boski, jakoż i był.
Prawdziwie to święty, którego aż tak słuchają stworzenia i na którego skinienie elementy przyrody aż tak przemieniają się, że mogą służyć do innego użytku.
Tomasz z Celano
Tutaj możesz posłuchać piosenek religijnych: